Vraagplanning in een evoluerende farmaceutische toeleveringsketen

Op het eerste gezicht is de beschikbaarheid van producten een binaire situatie. Of een medicijn is op voorraad of niet.

Maar er is meer aan de hand dan dat. "Op voorraad" vertelt zorgverleners niet of er voldoende voorraad is om de therapie te starten en te voltooien, vooral voor antibiotica, chemotherapie of onderhoudsmedicatie. Het maakt ook niet duidelijk of de juiste dosering en formulering beschikbaar zijn, of rekening houdt met beperkingen zoals patiëntkosten en wettelijke quota.

In de praktijk ervaren providers beschikbaarheid niet in termen van wat er bestaat. Ze ervaren het door toegang, een belangrijk onderscheid in een omgeving waar veerkracht van de supply chain een topprioriteit is geworden.

Traditionele vraagplanning komt niet volledig tegemoet aan deze behoefte. Het richt zich op het voorspellen van volume en het afstemmen van het aanbod, maar deze beantwoorden niet noodzakelijkerwijs de vragen die zorgverleners stellen.

Voor providers betekenen beschikbaarheid en toegankelijkheid twee verschillende dingen. Een product kan technisch beschikbaar zijn, dat wil zeggen ergens in het netwerk, maar nog steeds ontoegankelijk zijn als de provider het niet op tijd met een redelijke inspanning kan verkrijgen. Anders gezegd, beschikbaarheid is een voorwaarde aan de aanbodzijde, terwijl toegankelijkheid een uitkomst op patiëntniveau is die wordt gevormd door een reeks factoren in de zakelijke omgeving.

Een reeks uitdagingen in de toeleveringsketen van de gezondheidszorg is van invloed op de toegang tot geneesmiddelen. Belangrijke factoren zijn onder meer:

Financiële en betalersdynamiek

• Dekking van de betaler. Dekking kan bepalen of een product zelfs als een haalbare optie wordt beschouwd.
• Gelaagde kostendeling. Formularia gebruiken niveaus om keuzes te beïnvloeden, waardoor merknamen en speciale geneesmiddelen voor veel patiënten buiten bereik komen.
• Gebruiksbeheer. Betalers kunnen de toegang verder beperken via voorafgaande autorisatie, stappentherapie en hoeveelheidslimieten.
• Contante kosten voor patiënten. Hoge kosten kunnen patiënten ertoe aanzetten doses over te slaan of de behandeling helemaal te staken.

Markt- en bewijsdynamiek

• Klinisch en economisch bewijs. Zwak of evoluerend bewijs kan leiden tot voorwaardelijke toegang of tragere acceptatie op de hele markt.
• Concurrentie van generieke en biosimilaire geneesmiddelen. Hoewel goedkopere alternatieven de algehele toegang kunnen vergroten, kunnen ze ook het gebruik van merkproducten beperken of de prikkels om ze te produceren verminderen.
• Timing van besluiten over markttoegang. De kloof tussen wettelijke goedkeuring en uiteindelijke terugbetaling kan van invloed zijn op hoe snel een product bruikbaar wordt.

Leverings- en operationele factoren

• Tekorten. Geneesmiddelentekorten behoren tot de meest zichtbare bronnen van risico's in de toeleveringsketen van biofarmaceutica. De levering van medicijnen - vooral generieke receptartikelen - is een aanhoudende uitdaging, met tussen de 8,000 en 10,000 individuele nationale medicijncodes (NDC's) die op elk moment een tekort hebben.
• Toezicht op productie en kwaliteit. Tijdelijke productievertragingen of sluitingen van faciliteiten kunnen optreden als fabrikanten reageren op veranderende kwaliteitsnormen en verhoogde inspecties door regelgevende instanties. Deze maatregelen spelen een cruciale rol bij het beschermen van de patiëntveiligheid en het behouden van vertrouwen in de farmaceutische voorraad. Verstoringen die verband houden met verpakkings-, afwerkings- of herstelinspanningen kunnen de beschikbaarheid op korte termijn beïnvloeden, zelfs als ze de betrouwbaarheid van het systeem op de lange termijn versterken.

Beleid en geopolitieke factoren

• Wijzigingen in beleid en regelgeving. Evoluerende handelsovereenkomsten, nieuwe regelgevingskaders en andere maatregelen kunnen van invloed zijn op de inkoop en beschikbaarheid van producten die cruciaal zijn voor de farmaceutische toeleveringsketen.
• Programma's voor patiëntenondersteuning en toegang. Deze programma's kunnen de toegang verbeteren, maar lange verwerkingstijden kunnen de behandeling vertragen.
• Wereldwijde conflicten en geopolitieke instabiliteit. Verstoringen in bepaalde regio's kunnen gevolgen hebben voor productie-inputs, financiële stromen of transportroutes, waardoor de toegang tot problemen kan ontstaan.

Vraagplanning werkt het beste wanneer aanbieders en zorginstellingen nauw samenwerken met hun distributeurs. Duidelijke communicatie over patiëntenpopulaties, verwachte behandelingsbehoeften en verwacht gebruik is van fundamenteel belang om de vraag nauwkeurig te voorspellen en de toegang op het zorgpunt te ondersteunen.

Met die gedeelde zichtbaarheid kan vraagplanning verder gaan dan het historische volume. Planning kan beginnen op het niveau van de geneesmiddelenfamilie of op therapeutisch niveau en worden vertaald in de specifieke formuleringen, doseringen en NDC's die nodig zijn op basis van formularium- en toegangsoverwegingen.

Deze gedeelde aanpak verandert de vraagplanning op verschillende belangrijke manieren:

• Planning voor gebruik in de echte wereld. Vraagplanning gaat verder dan het voorspellen van het volume naar waar en hoe producten zullen worden gebruikt, waardoor een betere voorraadpositionering mogelijk is om aan de behoeften van de patiënt te voldoen.
• Nadruk op bruikbare timing. Eerdere, duidelijkere signalen helpen aanbieders te anticiperen op mogelijke beperkingen en dienovereenkomstig te plannen.
• Ontwerpen om wrijving te verminderen. Planning houdt rekening met toegangsbarrières en werkt om de complexiteit van bestellingen en vervanging te vereenvoudigen.
• Gecoördineerde uitvoering van alle functies. Vraagplanning is afgestemd op toewijzing, communicatie en toegangsondersteuning, zodat providers consistente, bruikbare begeleiding krijgen.

Cencora's C.O.R.E. (Commercial, Operational, and Relationship Excellence) investeringen weerspiegelen een bredere verschuiving in de manier waarop beschikbaarheid en toegang worden beheerd.

Deze inspanning is gebaseerd op feedback van klanten. In verschillende zorgomgevingen beschreven zorgverleners veel van dezelfde uitdagingen in hun dagelijkse workflows. C.O.R.E. pakt die uitdagingen aan door commercieel inzicht, operationele uitvoering en klantrelaties in een meer uniforme aanpak te brengen.

Dit helpt leveringsbeslissingen de realtime vraag weer te geven en geeft providers meer inzicht in wat er in het netwerk gebeurt.

Binnen die context past C.O.R.E. geavanceerde vraagplanningsmogelijkheden toe om de veerkracht en het reactievermogen te verbeteren. AI-gestuurde prognoses integreren klant-, order- en marktsignalen om betrouwbaardere prognoses te leveren, zelfs in volatiele omstandigheden. Machine learning-modellen detecteren vraagpieken en risico's eerder, terwijl verklaarbare AI en scenariomodellering laten zien wat er verandert en waarom. Samen helpen deze tools Cencora-teams om afwegingen te evalueren en actie te ondernemen voordat het serviceniveau wordt beïnvloed.

Om te begrijpen hoe vraagplanning van de volgende generatie er in de praktijk uitziet, moet u rekening houden met vaccinseizoenen, die extra druk uitoefenen op de toeleveringsketens. Als reactie hierop introduceerde Cencora verbeterde pre-orderfunctionaliteit, verfijnde voorraadpositionering en duidelijkere contract- en bestelnormen. Door deze wijzigingen kan de voorraad eerder en nauwkeuriger worden geplaatst, waardoor last-minute tekorten en orderportefeuilles worden verminderd. Voor klanten betekent dit snellere eerste zendingen en meer voorspelbare leveringstermijnen.

C.O.R.E. wordt ondersteund door voortdurende investeringen in infrastructuur, data en automatisering. Cencora heeft ongeveer $ 1 miljard toegezegd om zijn Amerikaanse distributienetwerk te upgraden. Deze upgrades breiden de capaciteit uit, verbeteren de veerkracht en ondersteunen complexere therapieën. Ze zorgen ook voor een betere zichtbaarheid van de voorraad en een responsievere afhandeling.

Beschikbaarheid zal blijven worden gevormd door onzekerheid. Hoewel distributeurs niet alle bronnen van verstoring kunnen elimineren, kunnen ze disruptie beter beheersbaar maken door betere signalen, strakkere coördinatie en systemen die zijn ontworpen rond hoe zorgverleners daadwerkelijk toegang ervaren.